اصول طراحی بصری (Visual Design Fundamentals)

هر صفحه‌ای به چشم می‌گه اول کجا بره، چه براش نقشه کشیده باشی چه نه. چهار اهرمی که این ترتیب رو می‌سازن و یه تست ده‌ثانیه‌ای برای چک کردن کار خودت رو یاد می‌گیری.

سلسله‌مراتب با کنتراست کار می‌کنه و کنتراست ترسو شبیه اشتباه به نظر میاد. چهار نوع کنتراست رو می‌شناسی و می‌فهمی یه تفاوت چقدر باید بزرگ باشه تا عمدی دیده بشه.

دو تا چیز نامرئی یه صفحه رو جمع‌وجور نشون می‌دن: خط‌هایی که کسی نکشیده و فاصله‌هایی که معنی دارن. یاد می‌گیری چیزها رو روی یه لبه تراز کنی و چیزهای مرتبط رو کنار هم بذاری.

فضای خالی ابزاره، نه اسراف. می‌فهمی چه کاری برای صفحه می‌کنه و به‌جای فاصله‌های دل‌بخواهی، چندتا پله‌ی ثابت می‌ذاری که همه‌جا از همون‌ها استفاده کنی.

گرید قبل از اینکه بپرسی «اینو کجا بذارم؟» جوابت رو داده. یاد می‌گیری ستون، حاشیه و فاصله‌ی ستون‌ها رو بچینی و صفحه رو یا متقارن یا با یه وزنه‌ی مقابل متعادل کنی.

هر صفحه یه برنده می‌خواد و یه مسیر که چشم بعد از اون دنبالش کنه. یاد می‌گیری یه قهرمان واحد انتخاب کنی، از وسط بیرون بذاریش و بقیه رو روی مسیری بچینی که چشم واقعاً طی می‌کنه.

دیگه لازم نیست بین صدتا نمونه‌رنگ بگردی. هر رنگی سه تا پیچه که می‌تونی عمدی بچرخونیشون، و هر پیچ چیز متفاوتی رو تو رفتار رنگ روی صفحه عوض می‌کنه.

«این رنگ‌ها رو دوست دارم» رو تبدیل می‌کنی به یه مجموعه‌ی کوچیک کارراه‌انداز: یه رنگ برند، دو تا خنثی، یه رنگ تأکید، که با قانون ۶۰-۳۰-۱۰ پخش می‌شن و با نسبت کنتراست خوانا چک می‌شن.

انتخاب فونت تصمیم کوچیکه. اندازه، فاصله‌ی خط و طول خط تصمیم‌های بزرگن. عددهایی که متن رو راحت می‌کنن، روش جفت کردن فونت‌ها، و اینکه تو فارسی چی فرق می‌کنه رو یاد می‌گیری.

«یه جاش می‌لنگه» رو تبدیل می‌کنی به چیزی که بشه درستش کرد. چهار قدم: توصیف کن چی هست، هدف رو بگو، بگو چی خوب کار می‌کنه، بعد همون یه تغییری رو بگو که بیشتر از همه مهمه.

یه پوستر از صفر تا آخر، تو شیش مرحله: محتوا، سلسله‌مراتب، گرید، رنگ، فونت، پرداخت. هر عددی که توش هست از درسی میاد که قبلاً خوندی.

ده راهی که طرح‌ها معمولاً ازش خراب می‌شن، هر کدوم با راه‌حلی که از قبل بلدی، یه چک یک‌دقیقه‌ای قبل از فرستادن هر چیزی، و یه اسلاید واقعاً بد که تشخیصش بدی و از نو بسازیش.