هم بذار مدل خودش استدلالش رو بازبینی کنه، هم خودت راستی‌آزماییش کن

راهی برای این‌که قبل از عمل کردن به جواب، ببینه «۲۲ روز کاری» به زندگیش نمی‌خوره

درسته. مدل مجبور بود چیزی که بهش نگفته بودن رو حدس بزنه. لیست کردن حدس‌ها اون‌ها رو میاره جایی که بتونی ببینی و اصلاحشون کنی.

نادرست

جواب دوم از همون مدل با همون دانش میاد. متن بیشتره، نه مدرک بیشتر. همچین تاریخی وقتی راستی‌آزمایی می‌شه که رضا تو متن خود قانون یا یه صفحه‌ی رسمی پیداش کنه.

راستی‌آزمایی واقعی: باز کردن مقاله‌ای که بهش استناد شده و پیدا کردن همون جمله, چک کردن عدد تو سایت مرکز آمار, خوندن همون بند تو متن خود قرارداد

فقط حسش رو می‌ده: دوباره پرسیدن همون سؤال از همون دستیار, این‌که لینکش رسمی به نظر میاد, این‌که جواب یه شماره‌ی مرجع هم داره

• «شاید درباره‌ی موقعیت من یه چیزهایی رو حدس زده» → «هر فرضی که کردی رو لیست کن.»
• «نمی‌تونم بخش‌های محکم رو از بخش‌های لرزون تشخیص بدم» → «کنار هر نکته بنویس: مطمئن، نسبتاً مطمئن، یا حدس.»
• «این محاسبه ممکنه غلط باشه» → «از یه راه دوم حلش کن و نتیجه‌ها رو مقایسه کن.»
• «ممکنه برای پر کردن جای خالی یه واقعیت بسازه» → «اگه نمی‌دونی، به‌جای حدس زدن همین رو بگو.»

هر کدوم رو جست‌وجو کنه، فقط اون‌هایی که می‌تونه بازشون کنه رو نگه داره، و قبل از استناد بخش مربوطش رو بخونه

آره. منبع پرخطرترین خروجی ممکنه. هر کدوم که پیدا نشد حذف می‌شه، و هر کدوم که پیدا شد باید واقعاً همون چیزی رو گفته باشه که نگار می‌خواد بهش نسبت بده.