حساب‌ها واقعاً چطوری دزدیده می‌شن

فیلم نیست

مهاجم از راحت‌ترین در میاد

تو فیلم‌ها هکر تند تند تایپ می‌کنه و از یه دیوار کد رد می‌شه. تو دنیای واقعی بیشتر حساب‌ها از چندتا در کسل‌کننده دزدیده می‌شن: یه رمز تکراری که یه جای دیگه لو رفته، یه صفحه‌ی ورود جعلی که توش تایپ کردی، یه کد تأیید که گولت زدن بدی، یا رمزی که اون‌قدر ساده‌ست که می‌شه حدسش زد. هیچ‌کدوم مهارت خاصی نمی‌خواد و دقیقاً برای همینه که این‌قدر رایجن.

کسی که اینستاگرامت رو می‌خواد، به سرورهای اینستاگرام حمله نمی‌کنه. خیلی راحت‌تره رمزی رو امتحان کنه که از یه سایت خرید کوچیک که چند سال پیش توش عضو شدی لو رفته.

در دوم

خودت تایپش می‌کنی

فیشینگ (Phishing) یعنی گول زدنت که رمزت رو خودت دو دستی تحویل بدی. یه پیام میاد با لینکی به صفحه‌ای که عین صفحه‌ی ورود بانک، ایمیل یا اینستاگرامته. هر چی اونجا تایپ کنی مستقیم می‌ره دست مهاجم. اینجا رمز قوی و یکتا کمکی نمی‌کنه، چون خودت دادیش.

«فعالیت مشکوک روی حسابت دیده شد. تا ۲۴ ساعت وارد شو وگرنه بسته می‌شه.» لینک یه کپی بی‌نقص از صفحه‌ی ورود واقعی رو باز می‌کنه. سرفصل دوم این دوره کلاً درباره‌ی تشخیص همینهاست.

در سوم

کدی که ازت خواستن براشون بفرستی

پیام‌رسان‌هایی مثل تلگرام و واتس‌اپ با یه کد یک‌بارمصرف که به گوشیت فرستاده می‌شه واردت می‌کنن. اگه مهاجم بخواد با شماره‌ی تو وارد بشه، اون کد میاد رو گوشی تو. حالا فقط لازمه تو بهش بگی کد چیه. برای همین ازت می‌پرسه؛ معمولاً با ادای یه دوست، یه فروشگاه یا پشتیبانی.

یه پیام از حساب یکی از دوستات: «ببخشید، اشتباهی شماره‌ی تو رو زدم، یه کد برات اومد، می‌شه برام بفرستیش؟» حساب اون دوست هم دقیقاً همین‌جوری دزدیده شده و حالا داره برای گرفتن حساب تو استفاده می‌شه.

شاه‌کلید

ایمیل و شماره‌ت بقیه‌ی درها رو باز می‌کنن

تقریباً هر سرویسی یه دکمه‌ی «رمز رو فراموش کردم» داره که یه لینک به ایمیلت یا یه کد به شماره‌ت می‌فرسته. پس هر کی ایمیلت دستش باشه، می‌تونه رمز بیشتر حساب‌های دیگه‌ت رو عوض کنه. برای همین ایمیلت، و شماره‌ای که پیام‌رسان‌ها و بانکت بهش وصلن، باارزش‌ترین چیزهایی‌ان که تو اینترنت داری.

مهاجمی که وارد ایمیل سام بشه، رمز فروشگاه‌ها و شبکه‌های اجتماعیش رو لازم نداره. رو هر سایت «رمز رو فراموش کردم» رو می‌زنه و ایمیل‌های بازیابی رو خودش می‌خونه.

کلید کمد کلیدها

حساب‌هات رو مثل اتاق‌های یه ساختمون ببین و ایمیلت رو کمدی که همه‌ی کلیدهای یدکی توش آویزونه. دزدی که قفل یه اتاق رو باز کنه، یه اتاق گیرش میاد. دزدی که کمد رو باز کنه، کل ساختمون رو. جایی که این تشبیه جواب نمی‌ده: تو دنیای واقعی می‌فهمی کمد خالی شده، ولی تو اینترنت مهاجم می‌تونه کلیدها رو کپی کنه و همه‌چی رو عادی بذاره. برای همینه که باید حواست به ایمیل‌های هشدار «ورود جدید» باشه.