درخواست‌های مؤدبانه و ملایم‌کننده‌ها (Polite Requests & Softeners)
یه چیزی بخواه بدون اینکه لحنت دستوری بشه: Could you، Would you mind، I was wondering if، و اون کلمه‌های کوچیکی که همه‌چی رو نرم می‌کنن.
Negar: Sorry to bother you, Tom. Could you help me with something?
Tom: Sure, what's up?
Negar: Would you mind taking a look at this email before I send it?
Tom: Not at all. Send it over.
Negar: Thanks. And I was wondering if you could explain the new form when you get a chance.
Tom: No problem. Give me ten minutes.نگار می‌گه ببخشید مزاحم می‌شم، می‌شه کمکم کنی؟ تام می‌گه آره، چی شده؟ نگار می‌خواد قبل از فرستادن ایمیل یه نگاهی بهش بندازه. تام می‌گه اصلاً مشکلی نیست، بفرستش. بعد نگار می‌گه هر وقت فرصت کردی می‌شه فرم جدید رو هم برام توضیح بدی؟ تام می‌گه باشه، ده دقیقه‌ی دیگه. نگار سه تا چیز خواسته و حتی یه بار هم جمله‌ی دستوری نگفته. ببین هر چی لطف درخواستی بزرگ‌تر می‌شه، جمله هم درازتر می‌شه.«Not at all» یعنی آره حتماً. جواب «Would you mind…?» ـه، که تحت‌اللفظی می‌پرسه «برات زحمت نمی‌شه؟»
هر چی درازتر، نرم‌تر
انگلیسی یه پیچ ساده داره. جمله‌ی دستوری رو سؤالی کن، می‌شه درخواست. سؤال رو درازتر کن، نرم‌تر می‌شه. سطحش رو از روی بزرگی اون لطف و اینکه طرف رو چقدر می‌شناسی انتخاب کن، نه از روی اینکه خودت چقدر حس مؤدب بودن داری.
- Send me the file.
- Can you send me the file?
- Could you send me the file, please?
- I was wondering if you could send me the file.
خودت رو امتحان کن
امید تازه رفته سر کار جدید. باید از مدیرش برای یه روز مرخصی ماه بعد اجازه بگیره. چی بنویسه؟
- Please approve my day off for the 14th.
- I was wondering if I could take the 14th off.
- I want a day off on the 14th.
- Give me the 14th off, please.
جواب رو ببین
I was wondering if I could take the 14th off.
آره. لطف بزرگیه و طرف هم مدیرشه، پس پیچ رو تا آخر می‌بره روی نرم‌ترین حالت.
Would you mind…? /wʊd jə ˈmaɪnd/
زحمتی نیست …؟ / می‌شه لطفاً …؟ (فعل بعدش همیشه ing می‌گیره)
Would you mind closing the window? It's a bit cold in here.
تله‌ی «Would you mind»
«نه» یعنی آره
«Would you mind helping me?» ← «Not at all.» / «No, of course not.» / «Sure, go ahead.» همه‌ی این‌ها یعنی انجامش می‌دم، چون سؤال این بود که «زحمت می‌شه؟»
آدم‌ها واقعاً چطور رد می‌کنن
تقریباً هیچ‌کس نمی‌گه «Yes, I would mind.» می‌گن «Sorry, I can't right now» یا «I'd love to, but I'm in the middle of something.» ردکردن همیشه با یه دلیل میاد.
خودت رو امتحان کن
سارا پشت میزش سردشه. از کسی که کنار پنجره‌ست درخواست می‌کنه. شکل درست فعل رو انتخاب کن.
Would you mind ____ the window? It's a bit cold in here.
جواب رو ببین
closing
ملایم‌کننده‌ها
چهار تا کلمه‌ی کوچیک که کار بزرگی می‌کنن
انگلیسی‌زبون‌ها یه سری کلمه‌ی ریز رو تو درخواست‌هاشون می‌پاشن تا فشارش کم بشه. just («I just need two minutes»)، a bit («It's a bit urgent»)، maybe («Maybe we could move the meeting?»)، و یه شروع کوتاه مثل «Sorry to bother you» یا «When you get a chance…». هیچ‌کدومشون معنی رو عوض نمی‌کنن. همه‌شون حس جمله رو عوض می‌کنن.
«Send me your part of the slides.» ← «Sorry to bother you — could you send me your part of the slides when you get a chance? It's just for the Thursday meeting.»
خودت رو امتحان کن
می‌خوای یه همکار سرشلوغ یه نگاهی به کارت بندازه. نرم‌ترین شکلش رو بگو. با «I» شروع کن.
جواب رو ببین
I was wondering if you could help me
درسته. «I was wondering if you could…» نرم‌ترین درخواست روزمره‌ایه که داریم، و یه عبارت ثابته که تا ابد می‌تونی ازش استفاده کنی.
وقتی یکی از تو درخواست می‌کنه
- بله: «Sure.» «Of course.» «No problem.» «Yeah, happy to.» یکی از این‌ها، سریع گفته بشه، کافیه.
- بله به «Would you mind…?»: «Not at all.» «Go ahead.»
- نه: هیچ‌وقت یه «No» خالی نه. از sorry + دلیل استفاده کن: «Sorry, I can't right now, I'm on a deadline.» «I'd love to, but I'm out on Friday.»
- مطمئن نیستی: «Let me check and get back to you.» این یه جواب عادی و قابل‌احترامه، نه طفره رفتن.
خودت رو امتحان کن
هر درخواست رو به جایی که بهش می‌خوره وصل کن
جواب رو ببین
- Give me your pen. → دستوره؛ فقط مواقع اضطراری
- Can you pass me the salt? → با خانواده و دوست‌ها عادیه
- Could you send it today, please? → با هر کسی امنه، حتی رئیست
- I was wondering if you could take a look. → نرم‌ترین؛ برای لطف بزرگ‌تر
خودت رو امتحان کن
یه همسایه در می‌زنه و می‌گه «Would you mind moving your car? I can't get out.» سارا با کمال میل حاضره ماشین رو جابه‌جا کنه. چی می‌گه؟
- Not at all, give me one second.
- Yes, I mind.
- Yes, of course I mind. I will move it.
- No, I don't want.
جواب رو ببین
Not at all, give me one second.
درسته. سؤال این بود که «زحمت می‌شه؟»، پس «Not at all» یعنی «نه اصلاً، الان انجامش می‌دم».
مرور درس
- ادب تو شکل جمله‌ست، نه تو کلمه‌ی «please». جمله‌ی دستوری رو سؤالی کن.
- پیچ نرمی: Can you… ← Could you…, please ← Would you mind + فعل ing ← I was wondering if you could…
- جواب «Would you mind…?» وقتی قبول می‌کنی «Not at all» ـه.
- با just، a bit، maybe، «Sorry to bother you»، «when you get a chance» و یه دلیل کوتاه نرمش کن.
- «نه» رو با sorry به‌اضافه‌ی یه دلیل بگو، هیچ‌وقت یه «No» خالی نه.